Uwalnianie somato – emocjonalne

Niedawne badania ukazały że duży odsetek populacji doświadczył w ostatnich latach czegoś przeciążającego. Jeszcze inna część ludzi nie zdaje sobie z sprawy z tego, że takie wydarzenie miało miejsce w ich życiu. Jedni i drudzy borykają się z tymi samymi bądź podobnymi problemami. W związku z osobistymi predyspozycjami niektóre wydarzenia o pozornie małym znaczeniu mogą mieć ogromny wpływ na daną osobę.

W większości przypadków takie okoliczności powodują powstawanie “traum”. Trauma jest skutkiem zastygnięcia/ uwięzienia energii wytworzonej podczas sytuacji zagrożenia . Energia pobudzenia wytwarzana instynktownie dzięki części mózgu zwanej “gadzią” powinna służyć do ucieczki bądź obrony przed ewentualnym zagrożeniem, w odpowiednim momencie powinna być również wyładowywana aby proces pobudzenia zakończył się we właściwy naturalny sposób. Nierozładowana energia uwięziona w organizmie jest powodem wielu dolegliwości fizycznych i emocjonalnych których nie daje się zdiagnozować. 
Naturalny proces rozładowywania może być zaburzany przez część mózgu zwaną “racjonalną” która nieraz stara się zracjonalizować wydarzenie, dodaje do niego emocje i doznania pochodzące z mózgu ssaka (limbicznego) i hamuje proces zdrowienia.

Przyczynami traum mogą być:

• Zabiegi chirurgiczne, zwłaszcza wycięcie migdałków z użyciem eteru; operacje uszu i oczu

• zranienia, upadki , wypadki

• uraz doznany przez matkę (trauma płodowa lub wewnątrzmaciczna)

• choroby, wysoka gorączka, zatrucia

• niesprzyjające warunki w czasie porodu

• utrata rodzica lub bliskiego krewnego

• bycie świadkiem przemocy

• katastrofy naturalne takie jak pożary, powodzie, trzęsienia ziemi

• procedury medyczne i dentystyczne

• narkoza

• długie unieruchomienie; wkładanie w gips i szyny nóg lub tułowia małych dzieci (na przykład z powodu szpotawych stóp lub skoliozy)

• długie unieruchomienie; wkładanie w gips i szyny nóg lub tułowia małych dzieci (na przykład z powodu szpotawych stóp lub skoliozy)

Niektóre objawy traumy kształtują się szybciej niż inne, zazwyczaj jako pierwsze pojawiają się:

• Wysoki poziom pobudzenia

• Ściśnięcie – napięcie w różnych miejscach w ciele i uczucie zmniejszenia się przestrzeni

• Dysocjacja – bycie jakby obok swojego ciała, gdzie indziej, odpływanie myślami, uczucie oddzielenia się od którejś części ciała, Ja a emocjami, myślami lub wrażeniami, Ja a pamięcią części lub całości wydarzenia, z dysocjacją wiąże się również zaprzeczanie – możemy zaprzeczać że jakieś wydarzenie miało miejsce lub zachowywać się jakby nie było ono niczym ważnym

• Bezradność z poczuciem zamarcia

Innymi objawami które mogą wystąpić w późniejszym czasie (po wielu miesiącach a nawet po wielu latach) są:

• Nadmierna czujność (tendencja, by cały czas mieć się na baczności)

• nadpobudliwość

• koszmary senne i lęki nocne

• zaburzenia snu

• skrajna wrażliwość na światło i dźwięki

• przesadne reakcje emocjonalne w tym przesadny strach

• zmniejszona zdolność radzenia sobie ze stresem (tendencja do łatwego i częstego ulegania stresowi)

• natrętne obrazy i wspomnienia

• ataki paniki, niepokoju i fobii

• osłupienie lub umysłowe odpływanie

• nadmierny przestrach

• unikanie pewnych okoliczności

• pociąg do niebezpiecznych sytuacji

• częsty płacz

• nagłe zmiany nastroju, na przykład napady wściekłości, wstydu

• zwiększona lub zmniejszona aktywność seksualna

• amnezja i zapominanie

• niezdolność do kochania, opiekowania się kimś lub wchodzenia w związki z ludźmi

• lęk przed śmiercią, chorobą psychiczną albo skróceniem życia

Ostanią grupą objawów które rozwijają się później są:

• Nadmierna nieśmiałość

• stłumione lub osłabione reakcje emocjonalne

• niezdolność podejmowania zobowiązań

• zespół chronicznego zmęczenia lub niski poziom energii

• kłopoty z systemem odpornościowym i pewne problemy endokrynologiczne, takie jak dysfunkcja tarczycy

• choroby psychosomatyczne, szczególnie bóle głowy, problemy z kręgosłupem, astma, kłopoty z trawieniem, zespół jelita nadwrażliwego i ostre stany napięcia przedmiesiączkowego

• depresja, poczucie zbliżającego się nieuchronnie nieszczęścia

• poczucie oderwania od rzeczywistości, wyobcowania i izolacji (“bycie martwym za życia”)

• poczucie bezradności i odpowiadające temu zachowania

• zmniejszona zdolność radzenia sobie ze stresem i robienia planów

Objawy traumy mogą być stałe, zmieniać się czyli pojawiać się i znikać, albo pozostawać w uśpieniu przez wiele lat. Objawami traumy może być również uciekanie w substancje odurzające takie jak narkotyki alkohol bądź środki farmakologiczne. Istnieją jednak sposoby na uwolnienie się od tych ciążących przeżyć i towarzyszących im objawów. W tym celu posługujemy się metodą uwalniania somato – emocjonalnego aby dokończyć rozpoczęty cykl ładowania i rozładowania układu nerwowego.